توحید حقیقی

باید به دنبال یک عرفان سرچشمه گرفته از توحید حقیقی بود ونه یک توحید برگرفته شده از عقاید چند شاعر و لفظ پرداز که قائل به وحدت وجود گشته خود و پیروان خود را به ورطه هلاکت ابدی کشانیده‌اند آری توحید عرفانی چیزی جز عقاید سوفسطایی افرادی چون مولوی،شیخ اشراق،عمر خیام و ابونصرفارابی نمی‌باشدافرادی چون ابن عربی ،ملا صدرا و ابن سینا که در آثار خود علاوه بر انکار علم و قدرت الهی‌، خداوند عزوجل را تنها بسان مصدری بی‌اراده می‌دانندکه سایر مخلوقات از وی صادر گشته ،آن را عقل اول نامیده‌اند که العیاذ بالله تاعقول عشره امتداد می‌یابد،برخی دیگر از ایشان بسان عمرخیام و سهروردی قائل به عقیده تناسخ گشته اساس خالیقیت از عدم را ،از خداوند سلب نموده گروهی دیگر بسان ابولحسن اشعری، واصل بن عطاء معتزلی و سایر مؤسسان فرق صفاتیه، جبریه و قدریه، خداوند را فاعل مطلق اعمال بندگان پنداشته،پاداش و عقاب الهی را مطرود دانسته‌اند در این سیه بازار با بررسی کلمات ناب از توحید حقیقی ، که از زبان لسان الله ناطق یعنی ائمه معصومین علیهم السلام برون تراویده است به سخافت اقوال سایر فرق باطل مانند فیلسوفان یونان و تابعان ایشان واقف شده به مبانی صحیح توحیدحق تبارک و تعالی دست می‌یازیم.