عرفان حقیقی

عرفان حقیقی همان سرچشمه جوشان از وحی الهی می‌باشدکه تنها و تنها مصداق حقیقی آن ائمه معصومین سلام الله علیهم اجمعین می‌باشند و نه سخنان سخیف چند شاعر و سخن پرداز مانند مولوی، غزالی، شمس تبریزی، محمود شبستری، ابن عربی و ملا جامی که در آثار خود خداوند عزوجل را العیاذ بالله تا مخلوقاتش تنزل داده خود و همه چیزهارا خدا می‌پندارند. افرادی بمانند ابوسعیداباالخیر، اوحدی کرمانی، علاءالدوله سمنانی و خواجه عبدالله انصاری در آثار و سیره زندگانی خود، عشق بازی با پسربچه گان و گل رخان را، موجب مسرت روح و جوشش عشق الهی معرفی نموده‌اند،و برخی دیگر از ایشان مانندعطار نیشابوری، بشرحافی، سنایی غزنوی، محمد غزالی و خواجه قشیری با تقدیس از ابلیس وی را سالار و سرور موحدین لقب داده‌اندو برائت از دشمنان خدا را بزرگترین حجاب در دست یازیدن به عرفان خداوند می‌پندارنددر حالی که در مکتب نورانی اهل بیت علیهم السلام بالاترین شرط حصول به عرفان الهی ، رعایت تقوی و نگه‌داری قلب از محرمات شارع مقدس و برائت قلبی و عملی از مطرودین درگاه الهی می باشد.